ฤดูตระเวนกิน

แม้ว่าเพิ่งจะหายจากโรคร้ายเป็นเก๊าทำให้เดินไม่ได้ไปหลายวัน ฤดูเพื่อนรักกลับมาใช้ชีวิตหรรษาอย่างเดิม ซ้ำกำลังสนุกกับการเป็นนักกินและนักชิมลิ้นทอง ดูเหมือนว่าร้านอาหารในมหานครนิวยอร์กจะสร้างสถานการณ์ให้ชายหนุ่มหุ่นสันทั ดคนนี้กลายเป็นหมึกดูชวนชิมไปโดยปริยาย

ไอ้เพื่อนอย่างผมก็พลอยยินดีปรีดีไปด้วย เพราะไม่ต้องเหงาหงอยหมกมุ่นนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์แกล้มเบียร์คนเดีย วอยู่ในห้องอีกต่อไป หนึ่งอาทิตย์สุดท้ายของชีวิตนักเรียนปริญญาโทจึงมีสีสันขึ้นผิดหูผิดตา ตกเย็น เราสองหนุ่มนั่งรถไฟใต้ดินเสียงดังแสบหูไปตามร้านอาหารในดาวน์ทาวน์ คนหนึ่งทำตัวเป็นนักชิมระดับโลก อีกคนหนึ่งเสแสร้งเป็นช่างถ่ายภาพมืออาชีพ เนียนมากจนใครเห็นแล้วต้องมีอันสงสัยว่านิตยสารใดส่งมาสอดแนมรีวิิวร้านอาหารหรือกระไร

มีข้อแม้อย่างหนึ่งของทริปตะลุยแดก เราเน้นกินแต่อาหารราคาถูกและไม่หรูหรา สองเราหนุ่มโสดชั่วครั้งชั่วคราวยังหนุ่มยังแน่นมิอาจบังควรดูดดมอาหารชั้นสูงเป็นอย่างยิ่ง เพราะนั่นหมายถึงความน่าเบื่อ ความยึดติดอยู่กับของนอกกาย และสภาพจอมปลม

ที่เล่าให้ฟัง และสาธยายมายืดยาวนี้คงชวนเชื่อได้ว่า "ฤดูตระเวนกิน" จะมีคุณภาพและได้ใจคนชอบกินได้มากน้อยแค่ไหน รับรองคนชอบกินในบรรยากาศง่ายๆ มีกลิ่นอายแบบท้องถิ่นจะต้องติดใจจนต้องแวะไปเยี่ยมบล็อกของเขาทุกวันเป็นแน่ อย่างไรก็ดี ฝากทิ้งข้อความให้กำลังใจนักชิมคนใหม่ที่กำลังจะขอเกิดในโภชนพิำภพด้วย

เชิญแวะดูชม ฤดูตระเวนกิน อิน นิวยอร์ก ได้ ที่นี่