นักเรียนประจำืที่อยู่ชั้นสูงสุด คือ มัธยมฯหก จะมีห้องพักเป็นของตัวเอง
ห้องส่วนตัวมีไว้ทำการบ้าน อ่านหนังสือ พักผ่อน
อีกเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว
หาีกปีไหนมีจำนวนคนมาก
ก็จะจับคู่จับคี่แยกย้ายไปตามห้องที่มีอยู่อย่างจำกัด
เมื่ออยู่ชั้นสูงสุด จึงมีห้องกับเขาบ้างเหมือนกัน
ผมจับคี่กับ "ชูฮวย" และ กระสาบ"
ห้องของเราึจึงมีสามคน
มีชือว่า "ห้องใหญ่ปีกหัวหน้า"
---
"ชูฮวย" คือ "ท่อนไม้"
เรื่องนี้เกิดขึ้นเวลานอน
เด็กประจำจะนอนรวมกันในห้องใหญ่
มีเตียงเหล็กพร้อมฟูกบางวางชิดติดกันไม่มีช่องว่างระหว่างเตียง
เพราะด้วยเนื้อที่ีที่มีอยู่อย่างจำกัดในสมัยนั้น
ก่อนปิดไฟนอน พวกเราจะจับกลุ่มพูดคุยกัน บ้างก็หยอกเล่นกันไปตามประสา
ด้วยเป็นคนชอบแกล้งเพื่อน
วันหนึ่งครึ้มฟ้าครึ้มฝน
แกล้งเพื่อนที่ชิงหลับไปก่อนด้วยการ "กอด"
อย่าคิดลึก เพราะเป็นการกอดอย่างแกล้งๆ
มิใช่กอดรัดฟัดเหวี่ยง ที่มักใช้กับสาวต่างเพศ
เด็กประำจำจะไม่ชอบให้ใครมากอด โดยเฉพาะเวลานอน
เพราะนั่นมิใช่วิสัยของวิถีชาย
วันนั้น ชูฮวยนอนเร็วเป็นพิเศษ
คงเพราะเหนื่อยล้าจากการเล่นกีฬา เพราะชูฮวยชอบวิ่งรอบโรงเรียน
เมื่อไปแกล้งกอดใคร
ใครคนนั้นก็จะสะุดุ้งตื่นลุกขึ้นไล่เตะก้น
หรือไม่ก็งัวเงียขึ้นด่าทอเพราะรำคาญ กำลังหลับสนิท
แต่ชูฮวย คงนอนหลับฝันหวาน
จึงนอนนิ่งเฉย "เหมือนท่อนไม้"
ผมจึงไม่สนุก
คนเชียร์อีกหลายคนก็ไม่สนุก
เราเลยแกล้งเรียกว่า "ท่อนไม้" แทน
สนุกกว่ากันเป็นไหนๆ
---
"กระสาบ" คือ "ลุงหนวด"
ืชื่อนี้มีที่มาเหมือนกัน
มาจากพ่อของกระสาบ
พ่อของเขาเป็นนักวางแผนครอบครัวชื่อดัง
พูดเก่ง โน้มน้าวดี จนคนมีอารมณ์ทางเพศอย่างพอดีพอควร
วันหนึ่ง พ่อของกระสาบมาพูดให้เราฟัง
พูดให้ฟังบนหอประชุมอันสง่างาม
เรารู้ว่าโรคเอดส์น่ากลัว และป้องกันได้อย่างไร
อีกยังรู้ว่า พ่อของกระสาบมีหนวดจิ๋มอยู่บนเหนือริมฝีปาก
เท่านั้น ยังไ่ม่พอ
กระสาบยังมีบุคลลิกอย่างคุณลุง
คุณลุงที่จริงจังกับชีวิตอย่างน่าเอ็นดู
หรือรู้จักในหมู่เพื่อนว่า "อิน"
กระสาบมีความสามารถอยู่อย่างหนึ่ง
ืเขาสามารถเก็บความประทับใจและนำมาเล่าซ้ำได้อย่างไม่รู้เบื่อ
วันหนึ่ง ในห้องเรียนพิเศษก่อนเรียนคาบแรกตอนเจ็ดโมงสิบนาที
กระสาบตื่นแต่เช้า เพื่อเข้าเรียนวิชาภาษาอังกฤษที่สอนโดย "ครูป้าปองฯ"
เพื่อนอีกคนชื่อ "หัวตีบ" ยกมือถามด้วยความสงสัย
"ทำไมผู้บริหารคนหนึ่งถึงได้รับโอกาสให้ไปคุมโรงซักรีด"
โรงซักรีดคือหน่วยงานที่มีหน้าที่ซักผ้าให้เด็กประจำ
สองอาทิตย์ต่อครั้ง เสื้อผ้าสกปรกจะได้รับการซักให้สะอาดอ่อง
หัวตีบถามด้วยความสงสัยต่อแนวทางการบริหารของผู้บังคับการอย่างเล่นๆ
ครูป้าปองฯ ตอบไม่ทันที่เขาจะถามแกมกวนต่อไปว่า
"ผู้บริหารท่านนั้นมีความรู้...
...มีความรู้เื่รื่อง (เน้นเสียง) 'ผงซักฟอก' ดีแค่ไหน"
กระสาบจำเรื่องนี้ขึ้นใจ
และ "อิน" จนนำมาเล่าให้เพื่อนฟังเป็นที่ครื้นเครง
ไม่ใช่ครั้งเดียว แต่น่าเป็นสิบ อีกคงเฉียดร้อยครั้ง
"ลุงหนวด" จึงเป็นนักเล่าตัวยงของเพื่อนๆ
หากเพื่อนไม่หัวเราะ กระสาบจะงอนกระฟัดกระเฟีัยด
ยื่นคำขาดว่าจะไม่เล่าเรื่องสนุกของเพื่อนให้ฟังอีกต่อไป
เพื่อนมักกระซิบว่า "เรื่องราวเฉยๆ งั้นๆ"
เมื่อใครฟังก็จะถามว่าตลกตรงไหนอย่างไร
อยากจะบอกว่า สิ่งที่น่าขันไม่ใช่อะไรนอก "ท่าทางการเล่าเรื่องของกระสาบ" ที่ "อิน" ต่างหาก
---
"ชูฮวย" และ "กระสาบ" เป็นอีกสองเพื่อนรัก
คนหนึ่งชอบเพลงคลาสสิกเป็นชีวิตจิตใจ
คงเริ่มมาจากที่เขาได้เคยเป็นนักดนตรี
เป่าปี่โอโปเสียงแหลมแหบพร่า
อีกคนหนึ่งชอบทะเลเป็นชีวิตจิตใจ
คงไม่ใช่อะไรนอกจากที่เขามีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับทะเล
ตอนเอ็นทรานซ์ ชูฮวย สอบติดธรรมศาสตร์์์์
แต่เลือกเรียนเอแบค เพราะอยากเรียนในสิ่งที่ตัวเองสนใจ
นั่นคือ วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์
ตอนนี้เขากำลังจะได้ปริญญาโทด้านการจัดการเทคโนโลยี
อีกตั้งหน้าเรียนต่อด้านเศรษฐศาสตร์เพื่อให้ได้ปริญญาบัตรมาครอบครอง
ส่วนกระสาบ เป็นบัณฑิตนิติศาสตร์ที่มีความแม่นยำและตั้งใจ
แม้่เขาจะเอ็นทรานซ์ไม่ติด
แต่นั่นเป็นเพราะ "เขาทำข้อสอบไม่เก่ง"
มิใช่ "เขาไ่ม่เก่ง"
ไม่นานก็จะเห็นเขาเป็น "เนติบัณฑิต"
เนติบัณฑิต ที่เป็น "คนดี" อีกหนึ่งคนของสังคม
---
"กระสาบ" และ "ชูฮวย" เป็นตัวอย่างของคนมีความสุข
...มีความสุขที่ "ทำ" ในสิ่งที่ตัวเองรัก
...มีความสุขที่ "ได้ทำ" ในสิ่งที่ตัวเองรัก
...มีความสุขที่ "จะได้ทำ" ในสิ่งที่ตัวเองรัก
แม้ชูฮวยจะผิดหวังจากรัก มีความเหงาเปล่าเปลี่ยนใจ
เขามีเพลงคลาสสิกคอยขับกล่อมเป็นเพื่อน
แม้บางครั้ง กระสาบจะผิดหวังจากผลสอบเนติบัณฑิตบางภาค
เขามีทะเลและเหล่าฝูงปลาอีกสรรพชีวิตใต้น้ำคอยเป็นกำลังใจ
ชีวิตของคนเรามีสองด้าน
...ด้านหนึ่งเป็นด้านที่เคร่งเครียดกับหน้าที่การงาน ความจำเป็นในชีวิต
ด้านนี้เป็นด้านสังคมที่ตัวตนของเรามีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง
อีกกฎระเบียบต่างๆ นานาที่คอยบังคับให้ทำ และเชื่อ
...อีกด้านหนึ่งเป็นด้านที่เกี่ยวพันกับชีวิตและจิตใจของตัวเอง
ไม่มีใครมากำหนดได้
ทุกคนมีด้านแรก อย่างเต็มเปี่ยม
แต่หลายคน ที่ยังไม่สามารถเข้าใจตัวตนอีกด้านหนึ่งได้อย่างถ่องแท้
หลงมัวเมาอีกเคร่งเครียดอยู่กับด้านแรก
คิดว่ามีอยู่เพียงด้านเดียว เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
เมื่อสำเร็จก็ดีใจอย่างลิงโลด
หากผิดหวังก็จะผิดหวังอย่างน่ากลัว
เป็นอารมณ์ที่สุดโต่ง
ทว่า หากทำให้ชีวิตสองด้านมีความเท่าเทียมกันแล้ว
เมื่อผิดหวังจากด้านหนึ่ง ซึ่งเป็นการตัดสินจากสังคม
ก็จะมีอีกด้านหนึ่ง คอยรองรับ และเปลี่ยนความผิดหวังนั้นเป็นกำลังใจเสมอ
ชีวิตเช่นนี้เรียกว่า "ชีวิตที่สมดุล"
---
ความสุขของเพื่อนทั้งสองนี้ มิได้จำกัดอยู่เพียงแต่เขา
หากแบ่งบันมาถึงเพื่อนๆ และคนรอบข้างด้วย
ความสุขที่ได้รับจากการแบ่งปัน
...คนให้ มีความสุข
...คนรับ ก็มีความสุข
ตอนนี้ เพื่อนมีความสุขกับการฟังเพลงคลาสสิก และฝันเฟื่องถึงการไปทะเล
ซิมโฟนีชุดธรรมชาิติของเบโธเฟน (Symphony no. 6 "Pastoral)
คือชื่อของบทเสียงประสานเครื่องดนตรีหลายร้อยชิ้น
ขับกล่้อมดังเบาออกมาจากลำโพง
แม้เครื่องเสียงจะธรรมดาสามัญ
แต่เสียงที่เปล่งออกมานี้ำทำใจให้ร่าเริงนัก
รู้จักบทเพลงนี้จาก "ชูฮวย"
วันก่อน ยังมีโอกาสคุยข้ามโลกกับ "กระสาบ"
เป็นการคุยโดยใช้มือพิมพ์ มิใช่ปากพูด
กระสาบบอกว่าจะไปเที่ยวทะเล
และนัดว่าจะพาไปเที่ยวทะเลอีกรอบ
แค่ได้ยินว่าเพื่อนผู้เข้าใจทะเลพาไปเที่ยว
ก็มีความสุขได้อย่างอิ่มเอิบ
เป็นความสุขที่ไม่ต้องขวนขวาน
หากมาจากการที่เพื่อนมีความสุข
---
"อภิพงศ์" กับ "ภพ" เป็นเพื่อนกัน
วันหนึ่งทั้งสองคุยกันเรื่องความสุข
อภิพงศ์บอกภพว่าให้รู้จักโลกเข้าใจชีวิต
แม้จะไมใช่่ทั้งหมดก็ตาม
อีกมีความพอเพียง และออกเดินทาง
แค่นี้ก็จะเป็นความสุขที่สุดแล้ว
ภพนั่งนิ่งพักคิดไปครู่หนึ่ง
พร้อมถามต่อว่า "แล้วความสุขสุดยอด" ล่ะหาได้จากที่ไหน
อภิพงศ์ตอบอย่างรู้ทันว่า "เรื่องนี้หาได้ไม่ยาก ทำได้ด้วตัวมึงเอง"
้"ด้วย 'มือ' ของมึงไงล่ะ ทำเป็นไม่เคย..."
หมายเหตุเรื่องของ "
กระสาบ" และ "
ชูฮวย" เป็นเรื่องจริง
เรื่องของ "อภิพงศ์" และ "ภพ" เป็นเรื่องโกหกพกลม และพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะให้ขำ
ขอบคุณคุณ "หนุ่มเมืองจันท์ฯ" แห่ง "
มติชนสุดสัปดาห์" ที่เป็นตัวอย่างให้มีความคิดสร้างสรรค์กับการเีขียนหนังสือในรูปแบบข้างต้น เพิ่งได้เคยอ่าน "ฟาสต์ฟูดธุรกิจ" แต่ก็ติดใจต้องย้อนกลับไปอ่านที่แล้วมาทั้งหมด แล้วจะติดตามอ่านทุกสัปดาห์
คุณ "
ปริเยศ" แม้จะเพิ่งรู้จักกันผ่านไซเบอร์สเปซ แต่ก็่กรุณาให้คำแนะนำเกี่ยวกับเป้าหมายและการใช้ชีวิตอย่างที่ชวนให้คิด ผ่านตัวอักษรตรงไปตรงมาในบล็อกของเขา ผมได้นำมาข้อแนะนำเหล่านั้นเป็นแนวคิดสำคัญประการหนึ่งในข้อเขียนนี้
